De leraar stond voor de klas; de kinderen waren zo tussen de vijf en zes jaar oud.Hij vroeg aan zijn leerlingen: "Wat is het grootste op de wereld?""Mijn papa", zei een klein meisje."Een olifant", antwoordde een jongen die enkele dagen geleden in de dierentuin was geweest."Een berg", zei een ander.Een meisje zei: "Mijn oog is het grootste op de wereld."Het werd stil in de klas want iedereen probeerde het antwoord van het meisje te begrijpen."Wat bedoel je ermee?",vroeg de leraar die net zo verbaasd was als de kinderen. "Nou", zei de mini-filosofe, "mijn oog kan haar papa, de olifant en de berg zien, en zelfs vele bergen tegelijk en nog andere grote dingen. Omdat dat alles in mijn oog past moet mijn oog het grootste op de wereld zijn."Toen de leraar dit voorval aan zijn vriend, de wijze meester vertelde zei deze: "Als je "oog" als gelijkenis voor "bewustzijn" ziet, dan is bewustzijn het grootste, want uiteindelijk past daar alles in, zelfs het heelal. Maar ja, wijsheid kan je niet leren, wijsheid is zien wat niet geleerd kan worden – je hebt een wijs kind in je klas."